Felsefe, küçük bir grubun kendi arasında eğlence olsun diye yaptığı bir faaliyet değildir. Evet felsefe yapan bazı küçük gruplar vardır. Ancak en azından bu gruplardaki bireylerin nihayi amacı kendilerini geliştirmek suretiyle topluma bir şeyler vermektir. Bu yüzden felsefe, toplumla içiçe ve onların anlayabileceği bir şekilde yapılmalıdır.

“Felsefi Dil” diye toplumda yanlış bilinen bir olgu vardır. “Felsefi Dil” diye bir şey yoktur. Ancak kendilerini zeki göstermeye çalışan bazı kişilerin, sınırlı sayıda kişinin anlayabileceği bir şekilde sıklıkla kullandıkları, Felsefi Terimler vardır. Felsefi Terimler, bir şeyi tam olarak açıklayabilmek için dilin yetersiz kaldığı durumlarda kullanılmış terimler ve yeni bazı olgulara ve şeylere verilen adlardan oluşur. Mesela benim “Kamuoyunu alakasız konular ile meşgul ederken, ciddi konuları unutturan, gözden saklayan veya farklı yansıtan siyasi ideoloji’ye UYUTİZM” adını takmam gibi. Veya Platon’un “İdea” sı gibi.

Bir felsefeci görüşlerini anlatabildiği ölçüde tartışmaya açabilir. Kimse anlamadığı bir şeyi kolay kolay benimsemez. Kimse tarafından benimsenmeyen bir düşünce ise, boşa giden bir düşüncedir. Ne sahibine faydası vardır, ne de topluma. Bu yüzden toplumda daha rahat anlaşılabilecek bir kelime bir felsefi terimi karşılıyorsa, felsefeci onu kullanmalıdır.

Öte yandan felsefeci görüşlerini doğru bir şekilde anlatmakla da yükümlüdür. Bir iletişimin iki tarafı olduğundan, anlatılan kişilerin de doğru anlaması gerekmektedir. Bu sebeple felsefeci bir yandan iyi bir edebiyat bilgisine sahip olmalıyken, diğer yandan halkın kullandığı günlük dili de en iyi şekilde bilmelidir.

Felsefe ile uğraşan normal bir insan, günlük hayatında özel bir dil kullanmaz. Sadece alışkanlığın verdiği bir açık olma ve doğru anlaşılma çabası olabilir. Yoksa o da sinirlendiğinde küfür edebilir. Veya moda olmuş bazı konuşma kalıplarını, yeri geldiğinde kullanabilir.